De allerlaatste opdracht van de allerlaatste week van UBA Spoetnik:
Gister was het dan zover: mijn eerste stappen in een voor mij nog totaal onbekende wereld…
In eerste instantie vreesde ik het ergste, want het programma kon niet worden opgestart, maar het installeren van een nieuwe driver voor mijn videokaart had gelukkig resultaat… je kan echt alles van internet plukken (gelukkig maar).
Eenmaal op Second Life overviel me een verlammende verlegenheid… ik was algeheel niet in voor een chat met wildvreemde mensen en alleen al het idee dat die figuren die daar rondlopen écht zijn (om de een of andere reden werd ik me opeens ontzettend bewust hiervan, dat het echte mensen zijn en dat ik ook gezien word). Op die momenten dat ik echt zoiets had van “weg hier!” ben ik gaan vliegen (wat een uitvinding! Heerlijk! Kon dat in RL ook maar). Het lopen deed me wel een beetje denken aan die goede oude DOOM (en ik merkte ook dat ik het totaal verleerd was, overal tegenaan botsend en slingerend als een dronkaard, maar oefening baart kunst…)
Een eerste poging om (vliegend) van dat eiland te komen mislukte, via dat Help People Institute kwam ik niet veel verder, maar met dank aan mr. Google het adres van de OBA gevonden en mezelf erheen ‘geteleporteerd’.
Zo kwam ik dus op de OBA terecht. Het was erg stil daar…. in tegenstelling tot de fysieke OBA.
Maar wat een rotzooitje! Moet je al die rondslingerende boeken zien! Als bibliotheekmedewerker wil je daar natuurlijk wat aan doen. Een poging de boeken in de kast te zetten mislukte echter. Ik moet nog uitvinden of je überhaupt iets met die boeken kunt doen… wordt vervolgd dus.

Tot zover mijn eerste indruk… het was eigenlijk best wel… LEUK!!




