De schapen van Glennkill

In het kader van de Boekenweek, volgt nu het laatste schapenboek dat ik zal pogen to promoten. Dit is een boek dat mij wel zeer verraste in originaliteit, humor en karakterbeschrijvingen. Het is ook een buitengewoon spannend dierenverhaal, vol mysteries en raadsels, waardoor ik niet kon stoppen met lezen. Kortom: een heeeel leuk boek! Ik had het overigens al eens eerder kort genoemd, maar het boek verdient toch wel een uitgebreidere introductie.

Hieronder volgt de tekst van de achterkant, en na de scan van de mooie voorkant, nog een kort stukje uit het verhaal, ter kennismaking met Othello -de vierhoornige zwarte ram uit de kudde (één van mijn lievelingsschapen uit het boek).

Het is te leen bij de grotere openbare bibliotheken of via IBL aan te vragen. Zie WorldCat voor de lokaties. Het boek is ook betrekkelijk nieuw en dus nog overal te koop.

 

De schapen van Glennkill
Door: Leonie Swann

Vert. van: Glennkill : ein Schafskrimi

‘Gisteren was hij nog gezond,’ zei Maude. Haar oren trilden nerveus. ‘Dat zegt helemaal niks,’ antwoordde Sir Ritchfield, de oudste ram van de kudde. ‘Hij is immers niet aan een ziekte gestorven. Een spade is geen ziekte.’ De herder lag naast de hooischuur, niet ver van de veldweg, roerloos in het groene Ierse gras. Op zijn Noorse wollen trui was één kraai geland die met professionele belangstelling in zijn innerlijk tuurde. Naast hem zat een heel tevreden konijntje. Iets verderop, vlak bij de steile kust, waren de schapen in vergadering bijeen.

Op een ochtend ligt de Ierse schaapherder George Glenn onbeweeglijk in het gras. Er steekt een spade in zijn borst. George’s schapen zijn ontzet: wie heeft de oude schaapherder omgebracht? Miss Maple, het slimste schaap uit de kudde, is geïntrigeerd door de moord.

Maar hoe vind je als schaap een moordenaar? En wat dan? Misschien is het beter om maar gewoon verder te grazen alsof er niets gebeurd is. De schapen besluiten om voor gerechtigheid te zorgen. Het toeval wil dat George zijn schapen ooit een detective voorlas en dat ze dus niet totaal onvoorbereid zijn op hun taak. Met hun schapenlogica bijten ze zich vast in de speurtocht en ondanks de vele misverstanden zijn ze niet van de wijs te brengen.

Maar als het de schapen uiteindelijk lukt om de raadselachtige dood van hun herder op te lossen staan ze vervolgens voor het volgende probleem: hoe maken ze dit aan de mensen duidelijk?

 De schapen van Glennkill

 

Othello was geïrriteerd. Het gat was geen probleem geweest, bijna gemakkelijk als je je er eenmaal in had gewaagd. Typisch iets voor hem. De problemen zitten niet in je voeten, ook niet in je ogen of in je bek. De problemen zitten altijd in je kop, fluisterde de stem. Othello kamde zijn kop zo zorgvuldig uit als alleen een herkauwend schaap dat kan. Toch wist hij het niet meer. Hij had al een eind langs het strand gedraafd en nog niet het geringste spoor ontdekt. Het zand bewoog zich aangenaam week, maar tegelijk ook traag en verraderlijk onder zijn voeten. En nu kwam dat gebrul er nog bij.
Het was niet zo dichtbij dat het Othello echt zorgen baarde, maar het was wel hard en zenuwslopend. Wie of wat kon er in hemelsnaam zo brullen? Het interesseerde hem wel. Onder alle andere omstandigheden zou hij dan ook zijn omgekeerd om de bruller te gaan bekijken. Maar wat hem hier misschien te wachten stond, interesseerde hem nog meer. Hij moest nu bijna bij het dorp zijn. Othello wist dat het tijd was om van het strand te verdwijnen.

meer boekenweek bijdragen

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: