Jagersmaan

Jagersmaan : kroniek van een vossefamilie

Originele titel: Hunter’s Moon (1989)
Door: Garry Kilworth

Alternatieve titel (V.S. versie): The Foxes of Firstdark

Een mooi verhaal over vossen, vol mystiek en fantasie (zo hebben de vossen een eigen taal en hun eigen mythes en gebruiken), maar geschreven met respect voor de eigenheid van vossen, hun natuurlijk gedrag en de harde werkelijkheid van hun overlevingsstrijd in een wereld vol gevaar. Alweer een boek dat ik iedereen van harte kan aanraden.

Van de achterkant van het boek:

Jagersmaan is de ontroerende kroniek van een groep vossen die leeft in het Drielingwoud. O-ha, de net volwassen vossin, gelooft nog in de vertrouwde wereld van het veilige woud. Ze denkt dat er geen einde komt aan haar onbezorgde leventje. Maar de oude vossen vertellen haar het verhaal van de jagersmaan: de mensen hadden nog geen licht om bij te jagen en smeekten daarom de reus een zon voor hen te maken. De reus rukte het gesmolten hart uit de aarde en slingerde het met zoveel kracht omhoog dat het wegdreef en de maan vormde. En sedert die tijd jaagt de mens op de vos en heeft hem tot de nacht veroordeeld.

De Jagersmaan schijnt over Drielingwoud, over O-ha en over Gar, de das. Ze schijnt ook over Breker, de aanvoerder van de jachthonden die droomt van de vossebotten die hij tussen zijn sterke kaken zal vermorzelen, en voor Sabel, de pronkrug, de gemeenste van alle jachthonden. Hij heeft nog een rekening te vereffenen met een kleine rode vos die hem te slim af is geweest. En onder diezelfde Jagersmaan loopt Camio door zijn kooi in de dierentuin te ijsberen, luisterend naar de kreten van zijn medegevangenen en dromend van zijn vrijheid. Iedere dag dringen de mensen met hun betonmolens en bulldozers verder op naar het Drielingwoud. Wie zal er pal staan en de honden en jachtgeweren trotseren? Wie zal achterblijven in een wereld waarin wildbanen en heidevelden plaats hebben moeten maken voor straten en wegen?

vos

Uit het verhaal:


  Nu hij daar zo slap aan die mensenhand bungelde – een levenloze, lege vacht zonder staart, het hoofd willoos heen en weer vallend – kon ze zien dat hij niet A-ho was, noch zijzelf, maar gewoon een andere vos, zo maar een andere vos, een onbekende vos wiens naam zij niet kende. Het was een andere vos, ja – maar niet zo maar een andere vos: het was de vos, alle vossen. Zij was het zelf, en ook was het A-ho, en haar opgegroeide jongen. Ook was het haar moeder, en haar vader – al haar soortgenoten.
  Ze schrok wakker in haar hol; A-ho lag naast haar. Hij vroeg: ‘Wat is er? Heb je een nare droom gehad?’ Ze begreep dat ze in haar slaap had liggen janken. Haar gejank en haar schokkende lijf hadden hem gewekt.
  Ze duwde haar neus in zijn vacht. ‘Ja, een nachtmerrie.’
  Het was de nachtmerrie die alle vossen kennen, de achtervolging door de landschappen van de geest, met een bloederig einde dat geen einde was omdat het telkens opnieuw zou terugkomen…

 

Het boek is te leen bij meerdere openbare bibliotheken, zowel in het Engels als in het Nederlands (zie WorldCat voor de lokaties). Er zijn ook nog wat tweedehands exemplaren in omloop…

Van dezelfde auteur kan ik ook het boek “House of Tribes” (1995) aanraden, een boek over muizenstammen die gezamenlijk de mensen proberen te verjagen uit ‘hun’ huis. Een erg leuk boek!


meer boekenweek bijdragen

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: