Het Ravenklif

Het Ravenklif
Door: Ben Gadd

Oorspr. titel: Raven’s End (2001)

Het Ravenklif is een boek dat ik nu aan het lezen ben. Ik vind het een leuk boek, en ik kon vandaag haast niet stoppen met lezen (ik moest wel, ik moest werken) – maar ik kan nog geen uitspraken doen over het geheel, aangezien ik nog niet eens halverwege ben 😉 Het is op momenten spannend en geheimzinnig, er zit humor in en de hoofdpersoon vind ik ook erg sympathiek. Tot zover mijn voorlopige beoordeling…

Het boek is te leen bij meerdere openbare bibliotheken (zie WorldCat) en ook nog te koop, als tweedehands boek.

 

Hier volgt een stukje van de achterkant van het boek:

Het Ravenklif is een van de steilste bergtoppen van de Canadese Rocky Mountains, en sinds jaar en dag een nestplaats van een groep raven. In de roman Het Ravenklif vertelt Ben Gadd het verhaal van Colin, een jonge raaf die na een val waarbij hij zijn geheugen verliest, liefdevol in de groep wordt opgenomen. Colin leert in het prachtige, maar gevaarlijke landschap te overleven. De oudere raven laten zien hoe hij zich tegen de kou moet weren, hoe hij jagers kan ontwijken en zich in hagelbuien staande kan houden. Maar Gadd beschrijft ook de dagelijkse rituelen: de ochtendbijeenkomst waarin de raven nieuwtjes uitwisselen, en de avondvluchten waarin ze als ware balletdansers hun kunsten perfectioneren.

 

Uit het boek:


Eén raaf bleef talmen tot de rest vertrokken was. Het was Greta, het oudje. Ze liep langzaam naar hem toe, niet hippend zoals de andere vogels, en ging zwijgend tegenover hem staan. Colin wilde wat zeggen om een einde te maken aan de ongemakkelijke situatie, maar Greta nam het eerst het woord.
   ‘Jij bent dus Colin,’ constateerde ze. Ze had een zachte, krassende stem, die geen gevoelens verried. ‘Uit de lucht komen vallen, hè?’
   ‘Ja, mevrouw.’
   Ze zweeg opnieuw, terwijl ze Colin bekeek, eerst met haar ene oog, toen, nadat ze haar kop had gedraaid, met het andere. Ze liep om hem heen, en porde op een gegeven moment zachtjes met haar snavel in zijn zij. Ze deed hetzelfde onder zijn staart, waardoor Colin een luchtsprong maakte. Toen stak ze weer van wal, klaarblijkelijk voldaan. ‘Nou, Colin, je lijkt me kerngezond. Ik ben Greta. Met lastige vragen moet je bij mij zijn. En schenk aandacht aan je dromen.’
   Ze strekte, zonder op antwoord te wachten, haar bejaarde vleugels en vloog traag weg. Colin keek haar na, met van verbazing openhangende snavel. Hoe wist ze het van zijn dromen? Wie was die Greta trouwens?

meer boekenweek bijdragen

Advertenties

1 reactie

  1. maart 28, 2009 bij 8:14 pm

    Ik had het boek al in een paar dagen uit, zo spannend was t! Maar had hier nog niet mijn bevindingen geschreven, sorry… Dit was gewoon ook weer een heel leuk boek, dus probeer het te pakken te krijgen, het is de moeite waard 😀


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: